اظهار خلاف واقع//پایان نامه تدلیس در نظام حقوقی

ب) اظهارات خلاف واقعی که در اون عنصر فریب جود نداشت

اعلام خلاف واقه به ۳ نوع معصومانه، متقلبانه و مسالحه امیز تقسیم می شن. که در نوع معصومانه راه های جبران به طور کاملً جدا از هم از اون چیزی که در تدلیس وجود دارده. فرق مهم در اینه که در این جوری موارد فقط فسخ قرارداد امکانپذیره و حکم به گرفتن خسارت داده نمی شه. در واقع اعلام خلاف واقع معصومانه عبارتست از اظهاری که در اون هیچ عنصری از تدلیس یا مسامحه وجود نداره. بنابران با ۳ نوع اعلام خلاف واقع مواجه میشیم:

نوع اول که در ان هیچ عنصری از تدلیس یا مسامحه وجود نداره ( اعلام خلاف واقع معصومانه) و نوع دوم که در ان عنصر تدلیس و تقلب هست ( که در مبحث تدلیس تمرکز اصلی روی این نوع اعلام خلاف واقع قرار داره) که به عنوان اعلام خلاف واقع متقلبانه شناخته می شه. و نوع سوم که تازگیا مورد شناسائی قرار گرفته و در اون اعلام خلاف واقع بواسطه غفلت و مسامحه شخص اعلام کننده مطرح شده و جبرانای خاص خود رو داره، به عنوان اعلام خلاف واقع مسامحه آمیز شناخته می شه.  با استناد به موارد فوق و هر زمان که مشخص شد اعلام خلاف واقعی هست اون وقت باید دور و بر حالت ذهنی شخص اعلام کننده متمرکز شد و بعد نوع ان رو با در نظر گرفتن حقوق انگلستان مشخص کرد چون که اظهارات مطرح شده با در نظر گرفتن اینکه جز کدوم یکی از این ۳ نوع باشن جبرانای خاص خود رو دارن که در ادامه به بحث در مورد اونا می پردازیم.

در قانون ایران مخاطبی که با اعتماد بر سوء عرضه (اعلام خلاف واقع) اعلام کننده به بستن قرارداد تشویق شده، فقط به خاطر همین استحقاق جبران خسارت براساس نظریه سوء عرضه رو نداره. بلکه واسه این که سوء عرضه قابل تعقیب باشه و مبنای اقامه دعوا قرار گیرد مخاطب باید اثبات کنه که شرایط خاصی هست. که در این رابطه میشه از موارد زیر نام برد: اعلام باید خلاف واقع باشه؛ اعلام باید اعلام یه واقعیت باشه؛ تشویق انجام شده باشه؛ نوع اعلام باید کلی و مهم باشه؛ به مخاطب زیان وارد شده باشه؛ اعلام کننده از روی اجبار یکی از دو طرف قرارداد نیس.

Misrepresentation

Innocent

Fraudulent