پایان نامه های سری هفدهم

مقاله دانشگاهی – تاثیر شدت تمرین برتغییرات الگوی سایتوکاینی و تعداد لکوسیت در فوتبالیست ها- قسمت ۱۸

۳۹/۵

۸۵/۰

زیاد

پیش آزمون

۱۳/۶

۹۵/۰

۱۰

۳۵۹/۱-

۲۰۴/۰

پس آزمون

۰۲/۷

۷۳/۱

همان طوری که شکل ۴-۴ نشان میدهد، تعداد لکوسیت در پس آزمون شدت متوسط کاهش و در پس آزمون شدت زیاد در مقایسه با پیش آزمون افزایش یافته است.
شکل۴-۴. میانگین و انحراف معیار تعداد لکوسیت در پیش آزمون و پس آزمون به تفکیک شدتهای مختلف
فصل پنجم:
بحث و نتیجهگیری
مقدمه
این فصل، با ارائه خلاصهای از تحقیق آغاز می‌گردد، سپس یافتههای به دست آمده از پژوهش حاضر با نتایج تحقیقات سایر پژوهشگران در این زمینه مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد. در پایان نیز، بر اساس یافته‌های حاصل از این پژوهش، توصیه‌های کاربردی و پیشنهاداتی برای مطالعات در آینده ارائه می‌شود.
۵-۱- خلاصه تحقیق
هدف از این پژوهش بررسی تاثیر فعالیت بدنی با شدت‌های مختلف (متوسط و زیاد) بر تغییرات الگوی سایتوکاینی و تغییرات لکوسیتی در فوتبالیستهای مرد دانشگاهی بود.
بدین منظور از میان ورزشکاران مرد فوتبالیست دانشگاه جهرم، ۱۱ نفر به صورت داوطلبانه، هدفمند انتخاب شدند. میانگین سن، قد، وزن و BMI آزمودنیها به ترتیب برابر با: ۸۷۵/۰± ۹۰/۲۱ سال، ۴ ± ۱۷۰ سانتیمتر، ۴۴/۶± ۴۲/۶۴ کیلوگرم و BMI برابر با ۶۸/۱± ۰۵/۲۲ کیلوگرم بر مجذور قد به متر بود.
برای اجرای تحقیق، آزمودنیها در هفته اول با شدت متوسط یعنی با ۶۵% ضربان قلب بیشینه و در هفته دوم با شدت زیاد یعنی با ۸۰% ضربان قلب بیشینه، به اجرای آزمون پرداختند. لازم به ذکر است آزمودنیها درست قبل از شروع آزمون به مدت ۵ دقیقه به گرم کردن پرداختند به طوری که بعد از ۵ دقیقه به ضربان قلب مورد نظر برای انجام آزمون رسیدند و سپس به مدت ۳۰ دقیقه با شدت مورد نظر دویدند و پس از اتمام آزمون نیز به مدت ۵ دقیقه با کم کردن شدت تمرین سرد کردند. در طول اجرای پروتکل تمرینی، آزمودنیها مجاز به مصرف مایعات بودند (ویگرانس، هاستمارک، استومی، کایرولف و بایرکلند[۹۷]، ۲۰۰۱). لازم به ذکر است که در هر هفته، دو بار از آزمودنیها خونگیری به عمل آمد:
الف ) پیش از شروع تمرین، یعنی ده دقیقه قبل از شروع برنامه تمرینی
ب)بعد از تمرین، یعنی حداکثر ده دقیقه پس از اتمام برنامه تمرینی
نمونه‌های خونی گرفته شده بلافاصله به آزمایشگاه منتقل شدند. اطلاعات مورد نیاز این پژوهش از طریق اندازهگیری فاکتورهای مورد نظر در نمونههای خونی، جمعآوری شد. جهت تجزیه و تحلیل استنباطی دادهها از آزمون t وابسته و تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری، از نرم افزار SPSS/12 استفاده و سطح معنی‌داری ۰۵/۰ = در نظر گرفته شد.
نتایج نشان داد که یک جلسه تمرین با شدت متوسط اثر معنیداری بر IFN-γ (۶۰/۰=p)، اینترلوکین-۴ (۱۴/۰=p) و نسبت IFN-γ به اینترلوکین- ۴ (۲۲/۰=p) ندارد. همچنین یک جلسه تمرین با شدت بالا اثر معنیداری بر اینترلوکین-۴ (۵۷/۰=p) و نسبت IFN-γ به اینترلوکین- ۴ (۳۸/۰=p) ندارد با این وجود اثر معنیداری بر کاهش IFN-γ (۰۱/۰=p) دارد.
۵-۲- بحث و بررسی
نتایج اولین سوال این پژوهش نشان داد که فعالیت بدنی با شدت متوسط و زیاد باعث کاهش در میزان IFN-γ شده است.
نتایج نشان داد که این کاهش تنها در شدت زیاد از لحاظ آماری معنیدار شده است (۰۱/۰ P=). نتایج تحقیقات پژوهشگرانی چون غلامنژاد و همکاران (۲۰۱۴) ، زر و همکاران (۱۳۹۰)، باسورو و همکاران[۹۸] (۲۰۰۲)، سلار و همکارانش[۹۹] (۲۰۰۶) صحت نتایج این تحقیق که فعالیت بدنی با شدت متوسط و زیاد ممکن است موجب کاهش در میزان IFN-γ شود را تایید میکند. ما در جستجوی خود در میان مطالعاتی که نتیجه آن با نتیجه مطالعه ما همسو بود نتوانسیم مطالعهای بیابیم که از روش اجرایی شبیه به روش اجرای مطالعه ما استفاده کرده باشد تا بتوانیم به بررسی دلایل احتمالی مسئول این همسانی در نتایج بپردازیم.
از طرف دیگر یافته‌های پژوهش حاضر با نتایج پژوهش استفانو و همکاران ( ۲۰۱۴)، الوندی و همکاران (۲۰۱۴)، ستاریفرد و همکاران (۱۳۹۱)، آلبرتی و همکاران[۱۰۰] (۲۰۰۶)، زالدیوار و همکاران[۱۰۱] (۲۰۰۶)، کاستلانو و همکاران[۱۰۲] (۲۰۰۶)، اگاوا و همکاران[۱۰۳] (۲۰۰۳) مغایرت دارد. با توجه به بررسی مطالعات مختلف میتوان اینطور بیان کرد که تناقض در یافته‌های پژوهش حاضر با سایر پژوهشها ممکن است ناشی از تفاوت در نوع فعالیت ورزشی، جنسیت آزمودنیها، زمان نمونهگیری، سطح آمادگی جسمانی آزمودنی‌ها و شدت تمرینات باشد.
به طوری که کاستلانو و همکاران[۱۰۴] (۲۰۰۶) در مطالعه خود به این نتیجه رسیدند که پاسخ IFN-γ به ورزش کوتاه مدت هیچ تغییری نکرد، در حالی که در پاسخ به برنامه تمرینی هشت هفتهای ( هفتهای سه جلسه ۳۰ دقیقهای بر روی دوچرخه کارسنج با شدت VO2peak ۶۰٪ ) افزایش را نشان داد. هیسن و همکاران[۱۰۵] (۲۰۰۳) در پژوهش خود به این نتیجه رسیدند که سطوح غلظت پلاسمایی IFN-γ ، ۳۰ دقیقه بعد از تمرین (۳۰ دقیقه تمرین دوچرخه کارسنج با شدت VO2peak ۶۰٪) افزایش مییابد (هیسن و همکاران، ۲۰۰۳). آزمودنیهای پژوهش ستاریفرد و همکاران (۱۳۹۱) را ۱۰ ورزشکار مرد جوان استقامتی تشکیل میدادند که به مدت ۱ ساعت با ۶۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی روی تردمیل دویدند. نتایج پژوهش نشان که IFN-γ بعد از فعالیت و دو ساعت بعد از فعالیت تغییری نکرد. در پژوهش زالدیوار و همکاران[۱۰۶] (۲۰۰۶) برنامه تمرینی شامل یک جلسه فعالیت ۳۰ دقیقهای ورزش دوچرخه سواری سنگین بود. نمونههای خون قبل از فعالیت، بعد از فعالیت و همچنین ۶۰ دقیقه بعد از فعالیت از آزمودنیها گرفته شد، نتایج پژوهش نشان داد که میزان IFN-γ افزایش یافت. در پژوهشی که توسط اگاوا و همکاران (۲۰۰۳) انجام شد، ۲۱ زن سالمند با میانگین سنی ۶۳ سال در مطالعه شرکت کردند. نوع برنامه تمرین ورزشی، راه رفتن با شدت متوسط بود. برنامه تمرین به مدت ۳۰ دقیقه در هر روز با شدت تقریبا ۷۵ درصد Vo2 peak به میزان ۳ تا ۵ کیلومتر در روز و یک ۱۰ کیلومتر در هفته بود. نتایج پژوهش نشان داد که IFN-γ افزایش معنیدار را نشان دادند.
همان طور که بیان شد در مطالعات مختلف، محققین از پروتکلهای تمرینی متفاوتی استفاده کردهاند که شاید بتوان دلیل این ناهمسانی در نتایج را به نوع پروتکل تمرینی نسبت داد. البته نمیتوان از دیگر عوامل اصلی از قبیل سابقه تمرین، نوع آزمودنی، سطح آمادگی جسمانی، نوع ورزش که هر کدام میتوانند یک دلیل اصلی برای این تفاوتها باشند چشم پوشی کرد. به طوری که در اکثر مطالعات، این متغییرها از یک مطالعه به مطالعه دیگر فرق دارند و در برخی مطالعات محققین به این نتیجه رسیدهاند که در هر مطالعه یکی از این متغییرها میتواند دلیل اصلی تغییرات در سطوح اندازهگیری فاکتورهای مورد نظرشان باشد.
IFN-γ که یکی از مهمترین سایتوکاینها بوده عمدتاً به وسیله لنفوسیتها ترشح میشود. این سایتوکاین، اصولاً به وسیله لنفوسیتهای T و سلولهای کشنده طبیعی (NK cell) به دنبال فعال شدن سیستم ایمنی و تحریکات التهابی ساخته میشود (اسچریبر[۱۰۷] ،۲۰۰۳). همان طور که قبلا بیان شد، گزارشات مختلف حاکی از تاثیر متفاوت ورزش بر میزان این سایتوکاین میباشد.

منبع فایل کامل این پایان نامه این سایت pipaf.ir است