پایان نامه های سری هفدهم

تاثیر شدت تمرین برتغییرات الگوی سایتوکاینی (Th1Th2) و تعداد لکوسیت در فوتبالیست …

شکل ۴-۱٫ میانگین و انحراف معیار اینترفرون گاما در پیش آزمون و پس آزمون به تفکیک شدتهای مختلف ۴۸
شکل ۴-۲٫ میانگین و انحراف معیار اینترلوکین ۴ در پیش آزمون و پس آزمون به تفکیک شدتهای مختلف ۵۰
شکل ۴-۳٫ میانگین و انحراف معیار نسبت IFN-γ/IL-4 در پیش آزمون و پس آزمون به تفکیک شدتهای مختلف ۵۱
شکل ۴-۴٫ میانگین و انحراف معیار تعداد لکوسیت در پیش آزمون و پس آزمون به تفکیک شدتهای مختلف ۵۳
فصل اول:
طرح پژوهش

    1. مقدمه

در حال حاضر و در دنیای کنونی، ورزش و فعالیت‌ بدنی به عنوان یکی از عناصر مهم در زندگی بشر مطرح است. اهمیت و نقش ورزش در سالمسازی و به سازی جامعه و کاربرد عملی آن در ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی و بهداشتی در نزد متخصصان و دست اندرکاران سازمانهای فرهنگی، پوشیده نیست.
مطالعات مختلف نشان میدهند که در ۳۰ سال گذشته علاقهمندی به جنبههای کاربردی ورزش و فعالیتهای جسمانی افزایش یافته است. این افزایش علاقهمندی، شاید نتیجه پیشرفتهای علمی بزرگ در دهههای گذشته باشد که نشان میدهند که ورزش در جلوگیری و درمان بیماریهای مختلف نقش مهمی را برعهده دارد (روزا، لیرا، دملو و سانتوز [۱]، ۲۰۱۱؛ بوتنر، ماسیگ، لچترمن، فانک و مورن [۲]، ۲۰۰۷؛ وولین، یان، کلدیتز و لی [۳]، ۲۰۰۹).
مشخص شده است که عملکرد فیزیولوژیک سیستم ایمنی، دفاع در برابر میکروبهای بیماریزا است. با این وجود حتی عوامل بیگانه غیر بیماریزا میتوانند سبب برانگیختن پاسخهای ایمنی شوند. سیستم ایمنی انسان یک سیستم دفاعی است که به دو بخش ایمنی ذاتی[۴] و اکتسابی[۵] تقسیم میشود به طوری که ایمنی ذاتی اولین خط دفاعی بدن میباشد (روزا و همکاران، ۲۰۱۱). بنابراین دفاع در برابر میکروبها ابتدا بر عهده واکنشهای زودرس ایمنی ذاتی است و سپس توسط پاسخهای ایمنی اکتسابی صورت میگیرد (روزا و همکاران، ۲۰۱۱؛ گلیسون، نیمن و پدرسن [۶]، ۲۰۰۴). یکی از مهمترین محصولات پاسخ ایمنی، سایتوکاینها میباشند. سایتوکاینها پروتئینهای ترشح شده به وسیله سلولهای ایمنی اکتسابی و ایمنی ذاتی هستندکه بسیاری از اعمال سلولهای ایمنی اکتسابی و ذاتی را تحت تاثیر قرار میدهند. سایتوکاینها در پاسخ به میکروبها و سایر آنتیژنها تولید شده و پاسخهای متنوع سلولهای درگیر در ایمنی و التهاب را تحریک میکنند. علاوه بر سلولهای ایمنی، سایتوکاینها از سلولهایی همچون سلولهای اندوتلیال و سلولهای ذخیره کنندۀ چربی نیز ترشح میشوند (کوچ[۷]،۲۰۱۰). در حال حاضر علاقه به بررسی پاسخ سیستم ایمنی به ورزش در میان محققان در حال افزایش میباشد زیرا تعدادی از اثرات کلیدی تندرستی مرتبط با ورزش میتوانند هم سودمند (از قبیل کاهش خطر بیماری های قلبی عروقی) و هم میتواند زیانبخش باشند (مثل آسم ناشی از ورزش) که ممکن است این تاثیرات به خوبی از طریق فعالیت پارامترهای سیستم ایمنی میانجیگری شود (کوپر، رادوم آیزیک، سچویندت و زالدیوار [۸]،۲۰۰۷).
مشخص شده است که سیستم ایمنی بدن انسان همانند دیگر سیستمهای فیزیولوژیک بدن در پاسخ به فعالیتبدنی تغییرات چشمگیری از خود نشان میدهد (کوچ، ۲۰۱۰). بر اساس نتایج پژوهشات مختلف این نکته مشخص شده است که شیوع بیماریهای سخت از قبیل دیابت نوع ۲، بیماری قلبی عروقی، التهاب مفاصل، چاقی و پوکی استخوان با سطوح افزایش یافته سایتوکاینهای التهابزا مرتبط هستند (توتله، دیویس گورمن، گلدمن، کپلاند و مکدوناق [۹]، ۲۰۰۴ ؛ موس و همکاران[۱۰]، ۲۰۰۴). لذا هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر شدت تمرین برالگوی سایتوکاینی و تعداد لکوسیت در بازیکنان فوتبال میباشد.

    1. بیان مسأله

عدم فعالیتبدنی یا بیتحرکی، یک عامل خطر غیر مرتبط برای بسیاری از بیماریها میباشد. در حالی که مکانیزمهایی که شیوه زندگی فعال را به سمت تندرستی و سلامتی انتقال میدهند نشان دادهاند که درگیری سیستم ایمنی در رابطه با تندرستی در سالهای اخیر مورد توجه قرار گرفته است. به علاوه اثرات حاد و مزمن ورزش روی جنبههای متعدد سیستم ایمنی انسان مورد توجه بسیاری از محققان قرار گرفته است، اما بسیاری از جنبههای تندرستی این امر ناشناخته مانده است.
پاسخهای ایمنی به دو دسته کلی Th1 و Th2 تقسیم میشوند. انحراف پاسخ ایمنی به سمت Th1 باعث تقویت پاسخ ایمنی سلولی و انحراف پاسخ ایمنی به سمت Th2 باعث تقویت پاسخ ایمنی هومورال و نیز واکنشهای آلرژیک میشود (شهابی و همکاران، ۲۰۰۷). پاسخهای Th2وTh1 از جمله الگوهای مهم سایتوکاینی هستند که وضعیت پاسخهای سلولی و هومورال را نشان میدهند (عباس، لیچتمن و پیلای[۱۱] ، ۲۰۰۷). سایتوکاینها گلیکوپروتئینهای کوچکی هستند که از سلولهای مختلف و در پاسخ به محرکهای مختلف تولید شده و پاسخهای سلولهای ایمنی را واسطهگری و تنظیم میکنند. این مولکولها با اتصال به گیرندههای اختصاصی، عملکرد خود را انجام میدهند (هاول و همکاران[۱۲]، ۲۰۰۷).
مشخص شده است که نسبت Th1/Th2 الگوی تکامل یافتهای از یک مدل برای تفسیر منطقی فعالیت سلولهای Tدر تنظیمات مختلف میباشد که شامل پاسخ به عفونت، بیماری خود ایمنی و نقص ایمنی میباشد (لیبتا و همکاران[۱۳]، ۲۰۱۱). تعادل Th1/Th2به عنوان شاخصی از تغییرات در عملکرد سیستم ایمنی مورد استفاده قرار گرفته است که در دهه گذشته مورد توجه محققان در این زمینه قرار گرفته است (وون و همکاران[۱۴]، ۲۰۱۱؛ تان و همکاران[۱۵]،۲۰۰۷؛ لیبتا و همکاران، ۲۰۱۱؛ لی و همکاران[۱۶]، ۲۰۰۶).
سلولهای Th1 و Th2 عمدتا میتوانند به وسیله فاکتورهای غیر از اینترفرون گاما[۱۷] و اینترلوکین[۱۸]۴ عملکرد متفاوتی داشته باشند اما الگوی اصلی سلولهای Th1 وTh2 فاکتورهایIFN-γ و IL-4 میباشد ( گو و همکاران[۱۹]، ۲۰۱۱).
IFN-γ توسط سلولهای Th1 ترشح شده و در پاسخهای ایمنی با واسطه سلول که شامل فعالسازی ماکروفاژها و تاخیر در پاسخهای ایمنی است، درگیر میباشند. IL-4توسط سلولهای Th2 ترشح میشوند که از طریق تحریک آنتیبادیهای تولید شده توسط سلولهای B پاسخهای ایمنی هومورال را تنظیم میکنند (پرستوت و همکاران[۲۰]، ۲۰۱۱؛ دومینگویزویلار، بچرآلان و هافلر [۲۱]، ۲۰۱۱؛ نیتا و همکاران[۲۲]، ۲۰۰۲).
با توجه به اینکه، اینترلوکین ۴ (IL-4)، مشخصه بارز سلولهای Th2 و سایتوکاین IFN-γ سایتوکاین اصلی تولیدی از سلولهای Th1 میباشد، نسبت تولید سایتوکاین IL-4 به سایتوکاین IFN-γ (IL-4/IFN-γ ratio) توسط سلولهای تک هستهای تحریک شده با میتوژن به عنوان معیار انحراف پاسخ ایمنی به سمت Th2در نظر گرفته میشود (شهابی و همکاران، ۲۰۰۷).
چندین مطالعه وجود دارد که اثر تمرین ورزشی را روی سایتوکاینهای Th1 و Th2در خون مورد بررسی قرار دادهاند (کوهیوت، بوئهم و موینیهان[۲۳]، ۲۰۰۱؛ کوهیوت، تامپسون، لی و کانیک[۲۴]، ۲۰۰۴). گزارش شده است که ورزشهای شدید روی تولید سایتوکاینهای Th1 و Th2افراد جوان تاثیر میگذارد (لانکستر و همکاران[۲۵]، ۲۰۰۴).
این باور و عقیده وجود دارد که ورزشهای با شدت متوسط ممکن است پاسخ سایتوکاینهای نوع Th1 را باعث شود ( مالم[۲۶]، ۲۰۰۴). گزارش شده است که ورزشهای طولانی مدت با شدت متوسط به مدت شش ماه و همچنین ۲ یا ۴ سال میتواند سایتوکاینهای نوع Th1 در رابطه با افزایش سن تغییر دهد. این در حالی است که تمرینات با شدت متوسط باعث بهبود عملکرد سیستم ایمنی افراد سالمند میشود و همچنین محققین بر این باورند که تغییراتی که ورزش در سلولهای T ساده ایجاد میکند به سمت Th1 میباشد که این تغییر جهت پاسخ به سمت Th1 ، از مکانسیمهای زیربنایی جهت بهبود سیستم ایمنی این افراد میباشد (شیمیزو و همکاران[۲۷]، ۲۰۰۸؛ اگاوا، اکا، یاماکاوا و هیگوچی [۲۸]، ۲۰۰۳؛ درلا، کزدرون و سزکزیپیورسکی [۲۹]، ۲۰۰۴).
گارسیا و همکارانش[۳۰] (۲۰۱۱)، پس از یک جلسه فعالیت ورزشی با شدت ۷۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی روی دوچرخه کارسنج تغییری در مقادیر IFN-γ در زنان بیتحرک مشاهده کردند که این تغییرات معنیدار نبود. همان طور که مشاهده میشود پژوهشات نشان میدهند که فشارهای جسمانی از قبیل ورزش و فعالیتبدنی میتوانند تولید سایتوکاینها را تغییر دهند (چن و همکاران[۳۱]، ۲۰۰۸). زالدیوار و همکاران[۳۲] ( ۲۰۰۶) در پژوهش خود که بر روی مردان سالم انجام شد نشان دادند که ۳۰ دقیقه دوچرخه سواری با شدتVO2 Peak ۸۰% سبب افزایش میزان IFN-γ ,TNF-α بلافاصله بعد از تمرین شد در حالی در یک ساعت بعد از تمرین میزان TNF-α همچنان کاهش ولی میزان IFN-γ, افزایش را نشان داد. نتایج پژوهش سلار و همکاران[۳۳] (۲۰۰۶) بر روی مردانی که چند سال سابقه تمرین داشتند، نشان داد که یک ساعت کار روی ماشین پاروزنی میزان IFN-γ را ۵ دقیقه بعد از تمرین کاهش میدهد. مشخص شده است که مدت، شدت و تواتر ورزش و فعالیتبدنی میتواند یک نقش کلیدی در پاسخ ایمونولوژیکی بازی کند به طوری که ورزشهای متوسط سبب تقویت سیستم ایمنی میشوند (سنچینا و کوهوت [۳۴]، ۲۰۰۷؛ بنیادی، بدلزاده، پوزش، صالحی و محمدی ، ۲۰۱۰).
محققین گزارش دادهاند ورزش، موجب تغییرات مشخصی در تعداد، توزیع و تکثیر گلبولهای سفید در گردش خون میشود. تغییراتی که در نحوه توزیع گلبولهای سفید ایجاد می‌شود، به آزاد شدن هورمونهایی چون کاتکولامینها، کورتیکواستروئیدها و برخی از سایتوکاینها نسبت داده می‌شود. علاوه بر هورمونها، افزایش نوتروفیلها ممکن است ناشی از توزیع مجدد آنها و وارد شدن سلولهای فعالتر به گردش خون نیز باشد و ممکن است هر دو عامل فوق به طور همزمان وارد عمل شوند. همانطور که گفته شد مشخص شده است که ورزش به طور چشمگیری سطوح در گردش لکوسیتها مخصوصاً مونوسیتها، نوتروفیلها و لنفوسیتها را افزایش میدهد که مقدار و اندازه این افزایش در تعداد در گردش مرتبط با مدت و شدت ورزش میباشد (پیزا، کوه، مکگرگور و بروکس[۳۵]، ۲۰۰۲؛ پدرسن و استنسبرگ[۳۶]، ۲۰۰۲).
در جریان ورزش، لکوسیتها به خون فراخوانده میشوند که نتیجه آن افزایش غلظت نوتروفیلها، لنفوسیتها و مونوسیتها میباشد. افزایش غلظت آدرنالین و افزایش کمتر نورآدرنالین فاکتورهای اصلی مسئول فراخوانی لنفوسیتها در جریان ورزش شدید میباشند. کاتکولامینها به همراه هورمون رشد ممکن است اثرات شدید روی نوتروفیلها را میانجیگری کنند، در حالی که کورتیزول اثر خود را ۲ ساعت بعد اعمال میکنند (برونسگارد و پدرسن[۳۷]، ۲۰۰۰).
پژوهشات مختلف نشان میدهند که دفاع میزبان و عملکرد ایمنی غالباً به وسیله فعالیتهای کم شدت و متوسط بهبود مییابد ( نیمن[۳۸]، ۲۰۰۰). به هر حال، مشخص شده است که فعالیت جسمانی طولانی مدت تغییرات منفی زیادی در سیستم ایمنی ایجاد میکند (نیمن و همکاران[۳۹]، ۲۰۰۳). مشخص شده است که ورزش سنگین موجب بروز آسیب بافتی، تولید هورمونهای فشار و تغییر در کارکرد و کیفیت سلولهای دفاعی میشود. تغییر در کارکرد و کیفیت سلولهای دفاعی، تحت تاثیر فاکتورهای عصبی- هورمونی چون کاتکولامینها، هورمون رشد، کورتیزول، بتا- اندروفین و هورمونهای جنسی قرار دارند (پدرسون و هافمن[۴۰] ، ۲۰۰۰).

دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است