پایان نامه های سری هفدهم

متن کامل – تاثیر شدت تمرین برتغییرات الگوی سایتوکاینی (Th1Th2) و تعداد لکوسیت در فوتبالیست ها- …

لکوسیت یا سلول سفید یکی از اجزای اصلی سیستم ایمنی میباشد که در دفاع بر علیه عوامل بیگانه نقش اساسی بر عهده دارد (عباس و همکاران، ۲۰۰۷).
۱-۷-۲- تعا ریف عملیاتی
۱-۷-۲-۱- فعالیت با شدت متوسط:
در این پژوهش منظور از فعالیتبدنی با شدت متوسط، دویدن با ۶۵% حداکثر ضربان قلب بیشینه به مدت ۳۰ دقیقه میباشد.
۱-۷-۲-۲- فعالیت شدید:
در این پژوهش منظور از فعالیتبدنی با شدت متوسط، دویدن با ۸۰% حداکثر ضربان قلب بیشینه به مدت ۳۰ دقیقه میباشد.
۱-۷-۲-۳- اینترفرون گاما (IFN-γ):
در این پژوهش منظور ازIFN-γ ، مقادیر اینترفرون گاما است که با استفاده از کیت ELISA ساخت کشور امریکا به صورت پیکوگرم بر میلیلیتر و توسط دستگاه ELISA Reader اندازهگیری میشود.
۱-۷-۲-۴- اینترلوکین-۴ (IL-4):
در این پژوهش منظور از IL-4، مقادیر اینترلوکین-۴ است که با استفاده از کیت ELISA ساخت کشور امریکا به صورت پیکوگرم بر میلیلیتر و توسط دستگاه ELISA Reader اندازهگیری میشود.
۱-۷-۲-۵- لکوسیت:
در این پژوهش منظور از لکوسیت، تعداد سلولهای سفید خون است که به صورت n×۱۰۹)در لیتر( و توسط دستگاه Cell Counter XL 22 ساخت شرکت Drew Scientific، امریکا اندازهگیری میشود.
فصل دوم:
مبانی نظری و
پیشینه پژوهش
مقدمه
هدف از این تحقیق بررسی تاثیر شدت تمرین برتغییرات الگوی سایتوکاینی و تعداد لکوسیت در بازیکنان فوتبال میباشد. لذا در این فصل، ابتدا مرور مختصری بر مفاهیم بنیادی تحقیق صورت گرفته، سپس به بیان دست آورد‌های کلی پژوهش‌هایی که در مورد موضوع تحقیق صورت گرفته، اقدام شده است.
۲-۱- مفاهیم بنیادی:
۲-۱-۱- سیستم ایمنی
از لحاظ تاریخی، واژه ایمنی[۴۹] از ریشه کلمه لاتین” ایمونیته[۵۰]” به معنای معافیت از پیگرد قانونی اخذ شده که به سناتورهای رومی در طی دوره مسئولیت آنها اهدا میشد و این در حالی است که امروزه از لحاظ پزشکی، ایمنی به معنای مصونیت در برابر بیماریها و علی الخصوص بیماریهای عفونی است. مجموعه سلولها، بافتها و مولکولهایی که موجب مقاومت نسبت به عفونتها میشوند، سیستم ایمنی را به وجود میآورند که واکنش هماهنگ آنها در مقابل مواد بیگانهای چون میکروبهای عفونی، پاسخ ایمنی[۵۱] نامیده میشود (عباس، ۲۰۰۳).
ایمونولوژی[۵۲]، دانش مطالعه ایمنی و در مفهوم جامعتر، بررسی رویدادها و وقایع سلولی است که پس از برخورد یک موجود زنده با میکروبها و سایر مولکولهای بیگانه روی میدهند (عباس، ۲۰۰۳).
سیستم ایمنی، بدن انسان را از تهاجم میکروبها محافظت میکند. این سیستم دارای ارگانهای تخصص یافتهای است که از ورود میکروبها به بافتها جلوگیری کرده و در صورت ورود، به آنها پاسخ میدهد. کارکرد فیزیولوژیک سیستم ایمنی، دفاع در مقابل میکروبهای عفونی است. گرچه، مواد بیگانه غیر عفونی هم میتوانند پاسخ ایمنی را ایجاد کنند (عباس و همکاران، ۲۰۰۷). سیستم ایمنی یک شبکه دفاعی سازگاری است که از بدن در مقابل میکرو ارگانیسمها و عوامل بیماری زا محافظت میکند. برای انجام دادن این کار، سیستم ایمنی قادر است تا دامنه وسیعی از سلولها و مولکولهایی را تولید کند که همگی قادرند به طور ویژه عوامل خارجی را تشخیص دهند. این اجزای سیستم ایمنی در یک شبکه قابل سازگاری با هم کار میکنند (نیمن و همکاران، ۱۹۹۴).
سازوکارهای بدن انسان از ایمنی ذاتی و ایمنی تطبیقی تشکیل شده است، که اولی سبب محافظت اولیه در مقابل عفونتها شده در حالیکه دومی آهسته تر بوجود میآید و موجب دفاع دیرتر در برابر عفونتها میشود (گیلسون و همکاران، ۲۰۰۴؛ تررا و همکاران، ۲۰۱۲ ).
لغت ایمنی ذاتی (یا ایمنی طبیعی یا سرشتی) به این واقعیت اشاره دارد که این نوع از دفاع میزبان، همواره در افراد سالم وجود دارد تا مانع ورود میکروبها به بافتهای میزبان و نیز حذف سریع میکروبهایی شود که موفق به ورود به این بافتها میشوند (عباس، ۲۰۰۳ ؛ تررا و همکاران، ۲۰۱۲). ایمنی ذاتی اولین خط دفاعی بدن میباشد. سیستم ایمنی ذاتی مسئول دفاع فوری بر علیه عوامل خارجی میباشد. بر خلاف ایمنی اکتسابی، عملکرد ایمنی ذاتی اختصاصی و ویژه نمیباشد و با رویارویی مکرر با یک آنتی ژن، افزایش نمییابد ( گلیسون، نیمن و پدرسن [۵۳]، ۲۰۰۴).
خط اول دفاع در ایمنی ذاتی توسط سدهای اپی تلیالی و همچنین سلولهای تخصص یافته و آنتی بادیهای طبیعی حاضر در اپیتلیوم ها تامین میشود که عملکرد همه آنها، ممانعت از ورود میکروبهاست. اگر میکروبها سد اپیتلیالی اپیتلیومها را بشکنند و وارد بافتها یا گردش خون شوند، توسط فاگوسیتها، لنفوسیتهای تمایز یافتهای به نام سلولهای کشنده طبیعی[۵۴] و پروتئینهای پلاسمایی گوناگون از جمله پروتئینهای سیستم کمپلمان[۵۵] مورد حمله قرار میگیرند. همه این سازوکارهای ایمنی ذاتی، میکروبها را به طور اختصاصی شناسایی میکنند و در مقابل آنها واکنش نشان میدهند اما در برابر مواد خارجی غیر عفونی، از خود واکنشی نشان نمیدهند. ایمنی ذاتی علاوه بر اینکه موجب دفاع سریع در مقابل عفونتها میشود، پاسخهای ایمنی تطبیقی در برابر عوامل عفونی را هم تقویت میکنند و به آنها آموزش میدهد به میکروبهای مختلف به گونهای پاسخ دهد که در مبارزه با این میکروبها موثر باشد (عباس و همکاران، ۲۰۰۷).
برای سالها اعتقاد بر این بودکه ایمنی ذاتی، غیر اختصاصی و ضعیف است و در مبارزه با اغلب عفونتها موثر نیست. ما اکنون میدانیم که در حقیقت، ایمنی ذاتی، میکروبها را به طور اختصاصی مورد هدف قرار می‌دهد و یک سازوکار دفاعی ابتدایی قدرتمند است که قادر به کنترل و حتی ریشه کنی عفونتها قبل از فعال شدن ایمنی اکتسابی است.
در ابتدا دفاع در برابرمیکروبها بر عهده واکنشهای زودرس ایمنی ذاتی است و سپس توسط پاسخهای ایمنی اکتسابی صورت می‌گیرد که شامل مکانیسمهای دفاعی سلولی و بیوشیمیایی است که حتی پیش از عفونت نیز وجود دارند و قدرت پاسخدهی سریع در مقابل میکروبها را دارند. ضمناً این مکانیسمها تنها به میکروبها پاسخ می‌دهند و نه به عوامل بیماریزا، ایمنی ذاتی الزاماً واکنش ‌تقریباً یکسانی را در برابر عفونتهای مکرر ایجاد می‌کنند (عباس و همکاران، ۲۰۰۷ ؛ تررا و همکاران، ۲۰۱۲).
اجزای اصلی ایمنی ذاتی عبارتند از:
(۱) سدهای فیزیکی و شیمیایی مثل اپیتیلیوم و مواد ضد میکروب که حاصل از سطح اپیتلیال هستند.
(۲) سلولهای بیگانه خوار (نوتروفیل ها ، ماکروفاژها)و سلولهای کشنده طبیعی.
(۳) پروتئینهای خونی، که شامل اجزای سیستم کمپلمان و سایر مدیاتورهای التهابی است.
(۴) پروتئینهایی که سایتوکاین نامیده شده و بسیاری از فعالیتها و اعمال سلولهای ایمنی ذاتی را تنظیم و هماهنگ میکنند (عباس و همکاران، ۲۰۰۷).
مکانیسمهای ایمنی ذاتی، ویژه ساختمانهایی هستند که در میان گروههای میکروبی در ارتباط با هم مشترکند و امکان دارد که تفاوتهای جزیی بین مواد بیگانه راتشخیص ندهند. ایمنی ذاتی، اولین سد دفاعی را در برابر میکروبها فراهم میآورد (اویلان و همکاران، ۲۰۰۳).
بر خلاف ایمنی ذاتی، پاسخ ایمنی دیگری نیز وجود دارد که بعد از مواجهه با عوامل عفونی، تحریک شده و قدرت دفاعی آنها، بعد از هر بار برخورد با یک میکروب خاص افزایش مییابد. از آنجایی که این نوع ایمنی در پاسخ به عفونت و متناسب با آن تکامل مییابد، لذا ایمنی تطابقی نامیده میشود (عباس و همکاران، ۲۰۰۷). ایمنی تطبیقی (یا ایمنی اختصاصی یا اکتسابی[۵۶])، نوعی از دفاع میزبان است که به وسیله میکروبهایی تحریک میشود که بافتها را مورد تهاجم قرار میدهند، به عبارت دیگر این نوع از ایمنی با حضور عوامل مهاجم میکروبی، سازش مییابند (عباس، ۲۰۰۳؛ تررا و همکاران، ۲۰۱۲).
سیستم ایمنی تطبیقی از لنفوسیتها و فرآوردههای آنها ( مانند آنتی بادیها) تشکیل شده است. درحالیکه سازوکارهای ایمنی ذاتی، ساختارهای مشترک در میان گروه های میکروبی را شناسایی میکند. سلولهای ایمنی تطبیقی، بویژه لنفوسیتها، گیرنده هایی[۵۷] را در سطح خود باز میکنند که مواد تولید شده توسط میکروبها و همچنین مولکولهایی غیر عفونی را به طور اختصاصی شناسایی میکنند. این مواد آنتی‌ژن[۵۸] نامیده میشوند. پاسخ های ایمنی تطبیقی تنها در صورتی آغاز میشوند که میکروبها یا آنتی ژنها از سدهای اپیتلیالی عبور کنند و توسط لنفوسیتها مشاهده شوند. پاسخهای ایمنی تطبیقی، سازوکارهایی را تولید میکنند که برای مبارزه با انواع مختلف عفونتها اختصاص یافتهاند. پاسخ های ایمنی تطبیقی معمولاً برای از بین بردن میکروبها، از سلولها و مولکولهای سیستم ایمنی ذاتی استفاده می‌کنند و یکی از عملکردهای ایمنی تطبیقی، تقویت شدید سازوکارهای ضد میکروبی ایمنی ذاتی است (عباس و همکاران ۲۰۰۷).
به طور کلی سه مکانیسم عمومی برای مقابله با عوامل بیگانه در بدن انسان وجود دارد (گیلسون و همکاران، ۲۰۰۴):

برای دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت  pipaf.ir  مراجعه نمایید.