پایان نامه های سری هفدهم

جستجوی مقالات فارسی – تاثیر شدت تمرین برتغییرات الگوی سایتوکاینی (Th1Th2) و تعداد لکوسیت در فوتبالیست ها- …

۱) موانع ساختمانی و جسمانی (پوست، ترشحات موکوس، غشاء پوششی).
۲)موانع شیمیایی (PH بدن، لیزوزومها).
۳) سلول‌های بیگانه خوار (منوسیتها، نوتروفیل‌ها و ماکروفاژها)
۲-۱-۲- اجزاء دستگاه ایمنی
اجزاء دستگاه ایمنی شامل عناصر محلول و سلولی است که در جدول زیر ارائه شده است (گلیسون، ۲۰۰۶).
جدول ۲-۱٫ عناصر اصلی اجزای ایمنی

ایمنی ذاتی ایمنی اکتسابی
سلولی: سلولی:
سلولهای کشنده طبیعی NK سلولهایT (CD8, CD4, CD3)
بیگانه خوارها (نوتروفیلها، ماکروفاژها، سلولهای (CD22, CD20, CD19) B
مونوسیتها، بازو فیلها و ائوزینوفیلها)
محلول : محلول:
پروتئینهای مرحله حاد ایمونوگلوبینIgE, IgG, IgM) (IgA, IgD,
کمپلکس کمپلمان
لیزوزومها
سایتوکاینها

۲-۱-۳- سایتوکاین
واژهی سایتوکاین از کلمات یونانی سیتو به معنی سلول و کاین به معنی حرکت گرفته شده است. سایتوکاینها پپتیدها یا پروتئینهایی هستند که به عنوان مولکولهایی معرفی شدهاند که توسط سلولهای دستگاه ایمنی تولید و رها میشوند. به بیان دقیق تر، سایتوکاینها مولکولهای ترشحی هستند که میتوانند اثرات ویژهای را بر سلولی که از آن ترشح می شوند ( اثرات اتوکرینی) و بر سلولهای دیگر (اثرات پاراکراینی) اعمال کنند (مک درموت، ۲۰۰۱).
تفاوت مهم بین این دو تعریف در این است که اگر چه سایتوکاینها در ابتدا به عنوان مولکولهایی شناخته شدهاند که توسط دستگاه ایمنی رها میشوند، اما در حال حاضر محل تولید و گستره تاثیرات آن فراتر از دستگاه ایمنی است. با وجود این که پژوهشهای جدید نشان میدهند که سایتوکاینها از سلولهای مختلف نیز ترشح میشوند و بر آنان تاثیر میگذارند. با این حال به عنوان مولکولهای تنظیمی دستگاه ایمنی در نظر گرفته میشوند (مک درموت، ۲۰۰۱).
تا کنون حدود ۱۰۰ نوع سایتوکاین شناسایی شده است و انواع جدیدتری از آنها نیز در راه کشف هستند. در حالت عادی این مولکولها در غلظتهای بسیار پایین در بدن وجود دارند اما به محض روبرو شدن با بیماری و آسیب به سرعت، کلید آنها روشن میشود. بسیاری از این مولکولها در همان محل آسیب تولید میشوند و بر سلولهای مجاور اثر میگذارند. اما تعداد دیگر وارد جریان خون شده و از این راه پیامهایی به اندامهای دوردست مغز منتقل میشود.
آنچه تولید سایتوکاینها را سبب می شود محصولات باکتریایی، ویروس و آسیبهایی مانند سموم هستند که بقایای سلولی را تهدید میکنند. کنترل کننده مهم دیگر در این بین، مغز میباشد که از طریق پیامهای عصبی که به بافتها ارسال میکند و یا هورمونها، کلید سایتوکاینها را خاموش و روشن مینماید (عباس و همکاران، ۲۰۰۷).
سایتوکاینها جزء آن دسته از مولکولهایی هستند که نقشهای متعددی را ایفا میکنند و بخصوص بسیاری از آنها اجزای سیستم ایمنی مانند التهاب، تغییرات موضعی، جریان خون و راه اندازی موج دوم واکنشهای التهابی را فعال میکنند.
مشخص شده است که سایتوکاینها تقریباً روی همه ساختارهای فیزیولوژی اثر میگذارند و حتی با اثر بر کبد موجب ساخته شدن پروتئینهای فاز حاد میشوند. با وجود تشابهات زیاد عملکردی، این مولکولها تفاوتهای چشمگیری با یکدیگر دارند و برخی اثرات ضد التهابی دارند. گروهی به طور موضعی بر روی سلولهای مجاور خود اثر میگذارند و دستهای دیگر همچون هورمونها به گردش خون رها میشوند (ورلنگیا و همکاران، ۲۰۰۳). سایتوکاینها به عنوان گروهی از عوامل محلول، پیامبرهای پلی پپتیدی هستند که موجب رشد، تمایز و گسترش عملکرد لکوسیتها از راه گیرندههای ویژهی سطح سلولهای ترشحی (عمل اتوکرین) و یا از راه لکوسیتهای همسایه (عمل پاراکرین) میشوند (مک درموت، ۲۰۰۱). فعالیت سایتوکاینها محدود به دستگاه ایمنی نیست؛ سایتوکاینها در دستگاه غدد درون ریز و دستگاه عصبی نیز نقش دارند (گیلسون، ۲۰۰۶).
همان طور که گفته شد سایتوکاینها به عنوان یک پیامبر شیمیایی عمل میکنند. با این حال، در مقایسه با هورمونهایی که بافتهای اندوکراین ویژه، آنها را سنتز میکنند، سایتوکاینها از سلولهایی همچون سلولهای ایمنی، سلولهای اندوتلیال و سلولهای ذخیره کننده چربی ترشح میشوند. به علاوه سنتز آنها به کمک دسته بزرگی از محرکها شامل رادیکالهای آزاد، صدمات بافتی و عاملهای عفونی فعال میشود. سایتوکاینها بر اساس ساختار و عملشان به انواع وسیعی گروه بندی میشوند که شامل: اینترلوکینها، اینترفرونها، عامل نکروز دهنده تومور، فاکتورهای رشد و شیموکاینها هستند (اسمیت و همکاران، ۲۰۰۰).
سایتوکاینها به وسیله سلولهای ایمنی و سلولهای غیر ایمنی ترشح میشوند که رابطه بین سلولها، ارگانها و سیستمهای مختلف بدن را تعدیل میکنند. سایتوکاینها در نگهداری و حفظ وضعیت هموستاز فیزیولوژیکی مهم بوده و تولید بالای سایتوکاینهای التهابی با بیماریهای قلب و عروق و همچنین دیابت نوع ۲ مرتبط میباشد (پیترسون و پیدرسون، ۲۰۰۵).
در حالی که بیشتر سلولهای بدن قادر به ترشح یک یا تعداد بیشتری از سایتوکاینها میباشند (مولدووینو و همکاران، ۲۰۰۱)، سایتوکاینها عمدتاً به وسیله سولهای سیستم ایمنی ترشح میشوند و واسطه اعمال این سلولها هستند. این مواد در پاسخ به میکروبها و سایر آنتی ژنها تولید میشوند و هر کدام اثرات متفاوتی بر سلولهای درگیر در ایمنی و التهاب دارند. سایتوکاینها در مرحله فعال شدن پاسخهای ایمنی باعث تحریک رشد و تمایز لنفوسیتها میشوند و در مرحله اجرایی ایمنی ذاتی و اکتسابی، سلولهای اجرایی مختلفی را فعال میکنند تا میکروبها و سایر آنتیژنها را از بین ببرند.
در مورد سایتوکاینها اینطور میتوان بیان کرد که این عوامل به چندین روش عمل میکنند (گیلسون، ۲۰۰۶):
الف) فعال کننده لکوسیتها میباشند