شاخص‎های پیاده راه/،پایان نامه گسترش پیاده ‏راه ها

عرض راه

در کل یه راه پیاده دارای پهنای کافی باشه تا بتونه پهار بخش فرضی (بخش لبه، مبلمان، عبور و جداره) جدا رو تأمین کنه.دسترسی مناسب واسه معلولین

واسه اطمینان از اینکه معلولین هم دارای حق دسترسی برابر به محل کار، مغازه ها و حمل و نقل عمومی هستنفواصل پیاده مناسب

فاصله پیاده ای که خیلی راحت بشه اون رو در فاصله مبدأ تا مقصد طی کرد، (۵ تا ۱۰ دقیقه پیاده روی)امنیت

امنیت پیاده تحت تاثیر اندازه و کیفیت نورپردازی فضا قرار دارهجذابیت چشمی و هویت اجتماعی

طراحی مناسب باید صمیمیت و خودمونی بودن محیط پیاده رو ارتقا دهدسر و صدا و کیفیت هوا

حریم بین معبر سواره و پیاده، به حفظ عابرین از محیط بد و ناخوشایند سواره کمک می کنهپارکینگ مناسب

برنامه ریزی و طراحی دقیق تسهیلات مربوط به پارکینگ

(محمدی و همکاران، ۱۳۹۲: ۹-۱).

 

۲-۱۰- پیاده روی

پیاده‏روی، ساده‏ترین نوع جابجایی بین مبدا و مقصد بوده و تنها گونه های از حمل و نقله که به شکل جداگونه و غیروابسته به هیچ‏گونه وسیله یا وسیله‏ای خارجی امکانپذیری می‏باشه: «حرکت پیاده، طبیعی ترین، قدیمی ترین و لازم ترین شکل جابجایی آدم در محیطه و پیاده‏روی هنوز مهمترین امکان واسه مشاهده مکانها، فعالیتها، احساس شور و جنب و جوش زندگی و کشف ارزشها و جاذبه‏های نهفته در محیطه».

پیاده‏روی، مهمترین روش جابه جایی افراد در شهرهاست. پیاده‏روی، ابتدایی ترین نوع حمل و نقل شهریه و می تونه ایمن ترین و راحت ترین اون هم باشه .امروزه در سیاستای برنامه ریزی شهری به دنبال تقویت محیطای پیاده و نابود کردن مشکلاتی هستیم که توانایی ما رو واسه پیاده‏روی آسون محدود می‏کنه (محمدی و همکاران، ۱۳۹۲: ۹-۱). محققان پیاده‏روی رو قدیمی ترین و اساسی ترین حالت سفرهای شهری می‏دانند که بیشتر در زمان طراحی سیستمای حمل و نقل شهری مورد کم توجهی قرار می‏گیرد (Zegeer et al, 2002). فعالیت پیاده‏روی رو میشه قدم‏زدن بین فضاهای شهری جهت اهداف تفریحی، ورزشی، دسترسی به تسهیلات شهری و مقاصد کاری دونست(Dobbs, 2009). پیاده‏روی هم از نظر فیزیکی که توانایی انعطاف پذیری و هماهنگی بسیار بالاتری با راه داره و هم روانی که امکان مکاشفه و رابطه با فضا رو جفت و جور می کنه بر حرکت سواره برتری داره.

کلا می­توان حرکت پیاده رو به هفت فعالیت جور واجور تقسیم کرد : قدم زدن، ایستادن، نشستن، درازکشیدن، دویدن، بازی کردن و تماشا کردن.

 

۲-۱۱- پیاده‏راه‏‏‎‏سازی

پیاده‏راه‏‏‎ سازی نیرومندترین و اثرگذارترین جنبش‏های طراحی دوباره خیابون و محلاته که محیط عمومی خیلی از شهرها رو تغییر داده و برنامه‏ریزان آمریکایی و اروپایی با به کار گیری این طرح و بستن و محدود کردن ورود ترافیک سواره به خیابون‏های اصلی، موفقیت‏های زیادی در زنده کردن مراکز شهر رو به نابودی کسب کرده‏ان. در دهه ۱۹۸۰-۱۹۷۰ این جنبش منتهی به ساخت ۱۵۰ مال در شهرهای کوچیک و بزرگ امریکا شد. پیاده‏راه‏‏‎ سازی به معنی فرایندیه که در اون فضای خیابون از خودرها و دیگه وسایل نقلیه پس گرفته می‏شه و به دنبال اون اقدامات مناسبی مثل سنگفرش خیابون، اضافه کردن مبلمان و جزئیات دیگه انجام می‏شه (صرافی و همکارن، ۱۳۹۳: ۲۲۷).

پیاده راه‏ها یا مسیرهای پیاده واسه تبدیل فضاهای سکونتگاهی به مکانهای امن و لذت بخش واسه پیاده روی اختصاص داده شده‏ان. امروزه، در سیاست‏های برنامه‏ ریزی شهری به دنبال تقویت محیط‏های پیاده و نابود کردن مشکلاتی هستیم که توانایی ما رو واسه پیاده‏روی آسون و ایمن، محدود می‏کنه (رفیعیان و همکاران، ۱۳۹۰: ۵۶-۴۱).

 

Walking