پروتکل های سیستم ورشو:پایان نامه درمورد حقوق هوایی

رشد سریع حمل و نقل هوایی بین سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۵۵، نارساییای عملی و حقوقی بسیاری رو در کنوانسیون ورشو نشون داد که نیاز به اصلاح داشت. به همین منظور، کشورها در لاهه گرد هم اومدن تا قوانین کنوانسیون ورشو رو به روز کنن.در سال ۱۹۵۵، یه کنفرانس دیپلماتیک در لاهه برگزار شد تا پروتکلی رو واسه اصلاح کنوانسیون ورشو در پیش بگیره.قرارداد لاهه، حدود مسوولیت رو واسه آسیب بدنییا فوت مسافرینرا دو برابر کرد. کلا، قرارداد لاهه ۱۹۵۵، موفق به ایجاد اصلاحات زیر گردید:

  • دولتا اجازه پیدا کردن تا نسبت به اجرای کنوانسیون، فقط در مورد حمل با هواپیماهای نظامی، حق رزرو قائل شن، در حالی که کنوانسیون ورشو، این حق رو واسه همه هواپیماهای دولتی قائل شده بود.
  • در جایی که بلیط شامل این شرط که «حمل، به شرط قوانین مربوط به مسئولیت در کنوانسیون ورشوه» نباشه، مسئول حمل، مسئولیت نامحدود نخواد داشت.
  • قرارداد لاهه، اجازه داد تا کنترل بار به همراه بلیط مسافر انجام شه. تعیین حدود مسئولیت، اختیاری بود. مسئولان حمل مجبور بودن تا محلای مبدا، مقصد و مکان هایمورد توقف رو ذکر کنن.
  • مهمترین اصلاحیه، دوبرابر کردن مسئولیت در مورد فوت یا آسیب بدنی مسافر بود که از ۱۲۵۰۰۰ فرانک فرانسه به ۲۵۰۰۰۰ فرانک فرانسه زیاد شد.
  • قرارداد لاهه، مسئول حمل رو از مسئولیت در حمل جنسا و بار مسافر معاف کرد، مشروط بر اینکه مسئول، ثابت کنه که خسارتبه دلیل قصور در کنترل هواپیما از طرف خلبان ایجاد شده. به ماده ۲۳ کنوانسیون، پاراگراف دومی به این توضیح اضافه شد که: « پاراگراف اول این ماده نباید در مورد مقررات حاکم بر خرابییا خسارت به وجود اومده توسط مشکلات ذاتییا مشکلات کیفیتی بار مورد حمل، اجرا شه.»
  • به ماده ۱۵ کنوانسیون، پاراگرافی اضافه شد که می گفت: «هیچی در این کنوانسیون، مانع ارسال بارنامه هوایی قابل انتقال نمی شه.»
  • دوره وقتی واسه اقامه دعوی براساس ماده ۲۶ به ۱۴ روز در مورد جنسا و ۷ روز در مورد بار مسافر اضافه شد. در مورد خسارات به وجود اومده توسط تاخیر، به ۲۱ روز اضافه گردید.
  • قرارداد لاهه، قدم بزرگی در اصلاح مقررات ماده ۲۵ کنوانسیون ورشو برداشت. ماده جدیدی، جانشین ماده ۲۵ این کنوانسیون شد که مقرر می داشت حدود مسئولیتی که در کنوانسیون ورشو تعیین شده، اجرا نمیشه، اگه ثابت شه که: خسارات به وجود اومده توسط فعل یا ترک فعل مسئول حمل یا کارکنان یا نمایندگان ایشون ایجاد شده، با قصد ایجاد خسارت یا قصور ایشون با علم به اینکه شایدً خسارت به بار میاد.»

آمریکا از تصویب این قرارداد دوری کرد، چون به فکر بود که حدود مسوولیت هنوز پایینه. قرارداد لاهه در اول آگوست ۱۹۶۳ به اجرا درآمد. در ۴ مارس ۱۹۹۹ پس از تصویب قرارداد مونترآل شماره ۴، از طرف آمریکا، قرارداد لاهه هم به طور ضمنی از طرف اون کشور به اجرا درآمد.

کنوانسیون گوادالاخارا، به شکل یه کنوانسیون مکمل، سیستم ورشو رو اصلاح کرد. این کنوانسیون، خطی بین مسئول حملی که قرارداد حمل رو منعقد می کرد و مسئول حملی که در واقع عمل حمل و نقل رو بطور کامل یا یه تیکه از اون رو انجام می داد، کشید و مسئولیتای هر کدوم رو تفکیک کرد؛ اما تعریف واضحی از اصطلاح مسئول حمل ارائه نداد. این کنوانسیون، تعاریف زیر رو ایجاد کرد:

  • مسئول حمل طرف قرارداد، یعنی شخصی که در واقع، قرارداد حملی رو با یه مسافر یا فرستنده کالا یا با شخصی که از طرف مسافر یا فرستنده کالا عمل می کنه، منعقد می کنه.
  • مسئول حمل واقعی، یعنی شخصی غیر از مسئول حمل طرف قرارداد، و کسیه که از طرف مسئول حمل طرف قرارداد، تموم یا یه تیکه از حمل رو انجام میده.
  • مسئول حمل واقعی به اندازه مسئول حمل طرف قرارداد، مسئولیت نداره. مسئولیت اون محدود به حدودیه که در ماده ۲۲ کنوانسیون ورشو مقرر شده.
  • اقامه دعوی، ممکنه علیه مسئول حمل طرف قرارداد یا علیه مسئول حمل واقعی و یا علیه هردوی اونا اقامه شه. اگه یکی از مسئولان حمل، طرف دعوی قرار گیرد، این حق رو داره که طرف دیگه رو به دعوی وارد کنه.
  1. Edet Amana Idorenyin,The Montreal Convention of 1999: Problems AndProspects”, (Montreal: McGiII University 2002), at page10. Available at: www.digitool.library.mcgill.com

 

۲.Eliashive, op.cit, at page 3.

 

  1. Ibid, and see also: Edet Amana, op.cit, at page 19.

 

۱.Edet Amana, op.cit.

۲.Hague Protocol, supranote46 , art. XXVI.

 

  1. Ibid., art. III.

 

  1. Ibid., art. IV.

 

  1. Ibid., art. XI.

 

  1. Ibid.,art; X.

 

  1. Ibid., art. XII.

 

  1. Ibid., art. IX.

 

  1. Ibid., art. XV.

 

  1. Ibid., art XIII.
  2. Ibid., art. I(b).

 

  1. Ibid.,art.I(c).